‘Treading the fine line between calm and chaos’ with Medicine Boy

Standard
                                                                                                                                                   PHOTO: Calvin Siderfin

(Note: This article was first published in Wapad on 14 September 2017, p.8.)

Lucy Kruger and André Leo will be festival hopping between OppiKoppi and Rocking The Daisies, as well as bands, this year.

The duo from Medicine Boy, who is also band members in Lucy & The Lost Boys, will have to leave Northam Thursday after their 20:00 set to play at Daisies Friday afternoon.

In 2016 both groups gigged in Northam. This year however, Medicine Boy is amped to play during the evening as they played “on a smaller stage just before sunset” the previous year.

The violinist Hezron Chetty will accompany them to Oppi again this year.

They have recently been in spending a lot of time in studio. “We have finished tracking about 85% of the new album. (We) still need to do a few extras here and there but the heart of it is in place.”

With this album they have crammed in a lot more work in a shorter period of time than with their previous full-length album, Kinda Like Electricity (KLE).

 “It got pretty intense towards the end (of recording KLE) so with this one we decided to book two weeks in the studio & get it all done. We did a lot more preparation & preproduction this time around so the flow in studio was great.”

They describe their musical journey as “organic” – “every album is a document of where we were at that point”. Although they do not constrain their albums with certain themes and sounds, they have excluded some songs from the new album when they felt have touched on it with KLE.

“There’s an almost naive quality to More Knives, with its simple drum loops & drones that we really love. KLE has an introverted quality about it. It is a very personal album & deals with a lot of things I (we) think people can relate to,” Medicine Boy elaborated on how their sound has changed and developed.

They have had two European tours and are currently working on relocating there “for a few years”. And how does the South African audience compare to the one overseas? “Over there the first band does not have to wait until 22:00 to play.”

Medicine Boy says they “wanted to have some fun with this whole genre thing” and “love treading that fine line between calm and chaos”, so they called their mysterious and haunting sound “dream noise”.

These jugglers of calm and chaos associate OppiKoppi with dust, borat costumes, Willy Mason’s set a few years back and impressive sound. “Don’t panic,” is their advice for first-time festival-goers of OppiKoppi.

Give them a listen!

 

 

 

Advertisements

Indie-spice, ‘vet jol’ on the James Phillips

Standard
                                                                                                                                     PHOTO: Christelle Duvenage

(Note: This article was first published in Wapad on 14 September 2017, p.7.)

It tastes like soft caramel toffee, it feels like worn-in leather and smells like good coffee first thing in the morning. This is how the lively trio, Jerard Quaintmere, Kirstin Walters and Jason Chadinha of Jerry and The Bandits describe their sound. They are currently working towards recording their first full-length album.

Last year they played at OppiKoppi 22: For the lovely young taken to THE UNSEA! on the Skellum Stage and at this year’s Oppi we’ll be dancing to their happy vibrations at the James Phillips Stage.

I hear you’ve coined the tagline “indie with a bit of spice”. If you were spices, who would be what and why? Jerry – oregano because he loves pizza; Kirstin – coriander because she’s unique, yet still very familiar; Jason – thyme because he’s always on time ;). And all together they make the perfect spice to almost anything!

You’ve been in studio recording your new song “Hearts Run Wild”. Elaborate on the song –  the inspiration/story behind it, what your favourite line is and describe its sound. Oh yes! Super excited about this one! The song has two meanings to it: our “hearts run wild” because they have a tendency to do their own thing and the second meaning is that the way we run our hearts is reckless. People will always try and bring you down and those people are metaphors for the ‘wolves’ in the song. The song starts with a warning that the ‘wolves’ are coming, but no one is listening because they’re all following their hearts that have a mind of their own. Chaos erupts. “Lie about how the stars don’t fall” – you can make up stories and lies but at the end of the day it was your heart’s choice and you will accept its fate.

What are the things you want people to think of when they hear the name “Jerry and the Bandits” (What associations do you want them to have with the band)? We want people to think of feel-good music, music that makes them feel something real and meaningful. Our latest EP, Fiction In Folktale, has a photo of our three pairs of shoes on it, we want people to walk with us in our shoes and to create their own meaning through our songs.

What is the biggest lesson about the music industry you have learned in your time as a band? To be patient and to never ever EVER give up (even in the beginning stages when you’re   literally playing to just four people in the audience, all four being your family members who drove with you to the show), the hard work eventually starts paying off and all the crappy times become so worth it.

What is the most memorable OppiKoppi you have attended and why? Definitely last year, we had the most amazing crowd that made us play even harder. We had a big campsite with some of our best friends and Kirstin decorated it with lanterns, banners and fairy lights. Jerry went around Oppi with a bottle of cheap Tequila and handed out sips to anyone he walked past. There was a guy snoring so loudly in the campsite next to us that it felt like he was in our tent. The dust cough and dust tan post-Oppi definitely makes it even more memorable. Aaah good times!

 

Catch them at the place of “great music”, “dust”, “drunk people” and a “vet jol”, four things they associate with OppiKoppi, next to you in the crowd while the likes of Bongeziwe Mabandla, Nomadic Orchestra, Medicine Boy and Josh Kempen perform.

See their live performance on BalconyTV Johannesburg here.

 

“Mense weet nie hoe hulle praat” – prof. Daan Wissing

Standard

(Nota: Hierdie onderhoudsprofiel is in September vir klasdoeleindes geskryf.)

Prof. Daan gesels oor die onverwagsheid en sistematiek van spraakklanke, tegnologie en “aftrede”.

Prof. Daan Wissing, skuif rats agter sy rekenaar in met die talle oop lêers aan die onderkant van die skerm. Die beelde in die lêers lyk amper soos ’n hartklop – golwe en vibrasies wat effe aan dié in Fisiese Wetenskappe herinner.

Hy is ’n doener. Prof. Daan gesels nie lank voor sy geesdrif om te demonstreer hom takel nie. Die onverwagsheid en sistematiek van spraakklanke prikkel hom. “Dat ’n mens praat soos jy praat en nie weet jy praat só nie,” sê hy rustig met sy hande in mekaar gevou. “Kom ek kyk sommer of ek vir jou ’n voorbeeld kan gee.”

 

21533616_816709665178328_2003189208_o

Prof. Daan Wissing, deskundige in fonetiek en fonologie, sê dit is onthullend oor die menslike wese wat glad nie weet hoe hulle praat nie.

 

Daar is ongeveer tien sekondes stilte terwyl hy rondklik. Dan begin hy praat.  “Byvoorbeeld as ‘n mens nou gaan luister na die nuus van RSG (Radio Sonder Grense) – die mense sê hulle behoort Standaardafrikaans te praat as hulle die nuus lees. En dan doen hulle allerhande goed soos die gewone assimilasie – ‘minder’, sommer net ‘minner’ en nie ‘minder’ nie of ‘allerande’ en nie ‘allerhande’ nie.”

Prof. Daan is ’n senior navorser by die Sentrum vir Tekstegnologie (CTexT) van die Noordwes-Universiteit (NWU) wat volgens hul webtuiste menslike taaltegnologie navors en taaltegnologiese produkte vir Suid-Afrikaanse tale skep.  Hoewel hy reeds meer as 16 jaar gelede “afgetree” het, is hy op sy pos agter die lessenaar met die talle elektriese drade, rekenaarmuise, geheuestokkies en oorfone op. Soos Prof. Daan daar in sy kantoor sit, kamer 125 van die Frans du Toit-gebou (E9), het hy Februarie vanjaar 76 geword.

Hy glimlag terwyl hy verduidelik. Hy verwys na ’n minder bekende verskynsel wat hom tydens weervoorspellings opgeval het. “As hulle nou by Cradock kom, dan ‘Crarock’ hulle. Dit het ek nooit raakgeluister nie.” Toe hy op ’n databasis van nuusbulletins spesifiek soek vir gevalle waar ’n ‘-d-’ tussen twee vokale staan, het onder meer “Vrerendal” (Vredendal) en “misdarigers” (misdadigers) verskyn.

“Misdarig.” Hy kyk my stip in die oë en vra of ek daarvan bewus is. Ek is nie. “Niemand weet dit nie. Ek luister al meer as veertig jaar lank na Afrikaans met die oog op beskrywing van goed en ek het dit nog nooit agter gekom nie,” sê hy.

‘Hanne’ (hande), ‘tanne’ (tande), ‘perre’ (perde), ‘wille’ (wilde), ‘innie’ (in die) en ‘oppie’ (op die) kom meer algemeen voor.

Die sistematiek agter uitsprake interesseer hom, omdat “jy nie sommer enige ding kan verander nie.” “Net in bepaalde omstandighede, dikwels in bepaalde style van praat, gebeur daar goed met taal wat heeltemal sistematies is waarvan ons heeltemal onbewus is en dit interesseer my.”

Hy sê mense kan byvoorbeeld die ‘-r-’ in “Vereeniging” weglaat en “Ve-eeniging” sê, maar nie “ooi” in plaas van “rooi” sê nie.

Prof. Daan werk tans aan ’n vier jaar lange projek vir Taalportaal wat einde 2018 volledig behoort te wees. Op dié aanlynplatform vir Nederlandse, Afrikaanse en Friese taalkunde, skryf hy die afdelings oor Afrikaanse fonetiek en fonologie.

“Dit is ’n volledige, omvattende grammatika van die Afrikaanse fonetiek en fonologie en hy kom uiteindelik in hierdie formaat op die internet wat baie Wikipedia-agtig is, so jy kan alles interkatief gaan soek,” sê hy met sy linkerwys- en duimvinger wat sy gesig ondersteun en sy regterhand wat na die rekenaar wys.

 

21439435_816709708511657_1281007226_o

Prof. Daan verduidelik hoe hy verskynsels sien en hoor om dit as voorbeelde van sy teorieë te bevestig.

 

Hy sê in Kontemporêre Afrikaanse Taalkunde (2014) fonetiek bestudeer “die produksie, oordrag en persepsie, van afsonderlike spraakklanke” en fonologie  “die werking van daardie klanke”.

“Dis nou hulle hierdie,” snuffel hy op Taalportaal se tuisblad.  Hy lag onverwags, daar is sy foto sommer. “Toevallig is daar iets van my op. Hulle (Taalportaal) vervang hulle (foto’s van die navorsers op die tuisblad) so elke paar minute en myne was nou juis toevallig daar op.”

Die voëls kwetter deurgaans en in die omliggende kantore klink dit gesellig. Iemand lag ’n paar keer in die agtergrond.  Party moet reeds op middagetebreek wees.

Hy sê baie van die werk vir Taalportaal is al gedoen, maar nog nie op die webwerf gelaai nie. “Ons moet dit in Engels skryf want die internasionale gemeenskap moet dit kan lees en verstaan,” hy sug liggies. “As ‘n mens dit in Afrikaans skryf, al gaan dit oor Afrikaans, gaan baie mense dit nie kan lees nie.”

Die tegnologiese spronge in sy veld sedert die beginjare is vir hom verbysterend. “In die outyd moes jy maar sit en voorbeeldjies uitdink, dan skryf jy dit op en die mense moet jou maar glo. Maar met hierdie ding (Taalportaal) kan jy nou die klank insit en dan kan hulle self gaan luister.”

Nou het hy byvoorbeeld ’n databasis van RSG-nuusbulletins waar hy die verskynsels en die sprekers van sy keuse kan intik om te sien hoe gereeld dit voorkom.

Hy gly weer vinnig met sy stoel rekenaar toe. “Ek is nou verleid om vir jou iets te wys. Sê nou maar die woord ‘nadat’… sou jy sê daai ‘-d-’ kan ’n ‘-r-‘ word? ‘Narat’?” Hy speel al Johann Russouw se nadats. Praat, ’n toepassing wat dit onder meer moontlik maak om die klankgolwe van ’n woord te sien en waar dit in iemand se mond vorm, maak dit makliker om ’n verskynsel te verduidelik.

My dear, my dear, daar was nog nie eers ‘n woord soos taaltegnologie toe ek my doktorsgraad gedoen het nie en dis 1971. Ek het eers hier in die laat tagtigs met hierdie goed begin,” sê hy toe ek vra of die doktorsgraad wat hy in Utrecht (Nederland) gedoen het in Taaltegnologie was. Dít het hy in Algemene Taal- en Literatuurwetenskap gedoen.

Hy reis begin Oktober saam met sy vrou, Marié, na Wene (Oostenryk) om saam met ’n oorsese medewerker ’n artikel af te rond. Prof. Marié is eintlik ook “afgetree” en is tans ’n navorsingsprofessor by die NWU se Gesondheidswetenskappe. Sy is ’n spreker by ’n  internasionale kongres in Innsbruck (Oostenryk).

Ná talle bekronings en internasionale reise vir sy navorsingswerk, twee Comerades-marathons en twee Ysterman-driekampe, wat is die volgende mylpaal? “Jong ek werk nie meer met sulke groot mylpale nie.” Om die onderskeie verskynsels van die fonologiese prosesse volledig te bespreek  en vorige werk met nog voorbeelde te verryk is van sy eerskomende doelwitte.

Een van sy studente-assistente kom in om haar werk wat tot sy databasis bydra op ’n geheuestokkie vir hom te gee. “Het dit maklik gegaan, kan ek dit maar vir jou teruggee as dit half gedoen is?” spot hy voor sy loop.

“Ek is afgetree, maar nog nie morsafgetree nie,” sê hy laggend. Vir die egpaar is dit daagliks ’n brandende vraag – wanneer om uiteindelik af te tree. “Jy vra ’n vraag wat ek en my vrou wat ’n professor in Sielkunde is…,” sê hy onsamehangend toe ek vra wanneer gaan hy weet hy moet stop. “Ek en my vrou is nog van die ou geslag akademici. Ek praat nie eers van vakansie nie. Die week in Innsbruck wat sy by die kongres is, het ek ‘n groot stuk werk wat ek wil afhandel.”

Hoewel hulle basies dag en nag, naweke en vakansies werk, werk,werk, is hulle baie lief vir die natuur en oefening is en stap dus daagliks langs die dam.

Intussen is daar ’n groot waarskynlik dat Prof. Daan jou kan voorkeer om sekere woorde uit te spreek.